Wired

The Wire
Imdb-score: 10/10

Normaalgezien geef ik nooit 10. Noch voor films, noch voor series, maar voor de beste reeks aller tijden wou ik wel even een uitzondering maken. Recent heb ik de 2de helft van het 5de en laatste sezoen uitgekeken en het moet gezegd: die laatste 5 afleveringen zijn mogelijk het beste wat ooit op tv werd getoond. Niet dat de 4,5 sezoenen die ervoor kwamen veel moesten onderdoen, maar het was de kers op een overheerlijke taart.

“The Wire” is allesbehalve een doorsnee reeks, alhoewel ze voor velen waarschijnlijk wel zo zal ogen. Terwijl het gros van de reeksen mikt op spanning en sentiment met komische scenario’s of dramatische scores (soundtrack) gaat The Wire een heel stuk verder door alle gedoe achterwege te laten en te geven wat de kijker echt wil: een dijk van een scenario en acteerprestaties waartegen sommige oscarwinnaars bleekjes zouden afsteken. “The Wire” gaat 100% voor realisme; in de hele serie is er werkelijk niets dat uit de toon valt en waar je bij denkt “kan dit wel?”. Dit realisme is voornamelijk te danken aan de geniale schrijver David Simon. De man was voor zijn carrière als scenarist journalist bij ‘The Baltimore Sun’, waar hij jarenlang moord en drugs van dichtbij volgde. Zijn boek “A Year on the Killing Streets” is tot stand gekomen door een jaar lang op pad te gaan met rechercheurs en diende later als basis voor de serie.

Wat ik het meest verbluffend vind aan de reeks is dat ze, hoewel er nooit aan goedkoop sentiment wordt gedaan, geen enkele scène, zelfs geen enkel dialoog bevat die saai of overbodig is. Een van de redenen daarachter is dat ze zichzelf niet overschatten qua aantal afleveringen: gemiddeld 12 per sezoen, wat toch wel een groot verschil is met bv. “Battlestar Galactica” (die qua kwaliteit maar net moet onderdoen voor ‘The Wire’, al is het wel een compleet ander genre) die er 4 keer 20 heeft, maar waar er toch regelmatig vullers inzitten: afleveringen die eigenlijk overbodig zijn.

Na 3 alineas ben ik eindelijk aan de inhoud toegekomen: drugs, moord, de havenvakbond, onderwijs, politiek en journalistiek. Geen slappe onderwerpen dus. Uiteraard gebeurt dit niet allemaal tegelijk. Moord en drugs zijn de rode draad doorheen de serie (het een kan uiteraard niet zonder het ander) en worden vanaf sezoen 2 aangevuld met telkens een extra thema. In sezoen 2 is dat corruptie bij havenvakbonden, waarbij ook een aantal Griekse personages worden geïntroduceerd: een subtiele hint naar het ‘Griekse drama’-gehalte van de serie. In sezoen 3 settled politiek, met zijn spelletjes en getouwtrek zich naast die ‘vuile’ thema’s. Al ga je na een tijdje wel twijfelen welke wereld het meest misdadige is: die van de politiek of die van de drugs. Ook na sezoen 3 blijft de politieke scène in beeld, maar wordt er een heel andere wending aan gegeven door de hele verkiezingsstrijd in beeld te brengen. Onderwijs komt aan bod in sezoen 4 en al voor het laatste sezoen blijft dus journalistiek over, al is het allerminst behandeld als “leftover”. Zoals eerder gezegd was Simon eerst journalist en dus kende hij de wereld door en door, wat een enorm boeiend portret oplevert achter de schermen van een zogenaamde kwaliteitskrant.

Terwijl andere series vol zitten met sentimentele scores, bevat ‘The Wire’ zo goed als geen ‘toegevoegde’ muziek. Maw: violen die op het einde van elke aflevering beginnen te snerpen om die belerende voice-over nog meer in de verf te zetten zit er hier dus (gelukkig) niet in. De manier waarop muziek wordt gebruikt past in het ‘observerende’ karakter van de serie. Als kijker krijg je een hele wereld voorgeschoteld waar je beetje bij beetje wordt ingetrokken en die je zelfs na het einde van de serie niet loslaat. Geen enkel personage zal je onberoerd laten: de slechte hebben ook hun goede (nouja: betere) kant en sommige goeien kom je liever niet tegen in donkere steegjes. Bovendien zit er verrassend veel humor in de serie: dialogen worden grappig omdat de hele scène errond zo goed klopt. Als u trouwens dacht dat de relatie tussen House en Wilson in House M.D. uitstekende tv oplevert, dan gaat u smullen van de chemie tussen McNulty en Bunk. Of Avon Barksdale en Stringer. En Herc en Carver ook wel. Ik kon nog wel even zo doorgaan, maar u snapt het wel: The Wire is de beste serie ooit. Punt uit.

Doe uzelf een plezier en schaf uzelf die serie aan. En doe als het even kan uw lief dat verslaafd is aan One Tree Hill meekijken, dan leert ze is wat écht goede tv is.
Als uitsmijter een van de geniaalste dialogen uit de reeks, tussen McNulty en Bunk:

En nog een korte tussen Bunk en Lester Freamon: