Feeëriek

Feeëriek

Tussen alle festivaldrukte van de zomer is er elk jaar een kleinschalig Brussels evenement dat uit de band springt. Eind augustus is er namelijk het 5-daagse evenement ‘Feeërien’: 2 groepen die bekend staan om hun ingetogen muziek krijgen de kans om op te treden in de kiosk te midden van het Warandepark. De organisatie gebeurt door dezelfde mensen achter de AB en dat is er aan te merken: op vlak van podium, licht of geluid valt er geen greintje amateurisme te bespeuren. Bovendien maken ze dankbaar gebruik van de prachtige locatie door er met sfeerlichtjes, discoballen in de bomen en rookmachines er een van de meest sfeervolle festival(letje)s van België van te maken.

Marble Sounds, een Vlaamse/Brussels collectief opende dag 1. Spijtig genoeg hebben deze heren en dame weinig te bieden: we hoorden vooral veel van hetzelfde, met te weinig relief en songs die konden boeien. Uitzonderingen waren ‘A new breeze’ en vooral ‘The time to sleep’, het enige nummer dat ik op voorhand al had gehoord en tevens ook het enige dat écht goed is, om niet te zeggen uitstekend. Het vijftal bleek uiteindelijk niet meer dan een licht voorprogramma voor Isbells, dat met ‘Reunite’ en ‘As long as it takes’ al zeker twee prachtige liedjes in hun repertoire hadden. Ondertussen weten we wel beter, ze hebben er namelijk nog veel meer: ‘My Apologies’ geschreven door frontman Gaëtan Vandewoude als slaapliedje voor zijn zoontje moeten ze gewoon als single uitbrengen. Na 50 mooie minuten van vervoering en enkele minder mooie regenbuien, waarbij de bomen van het Warandepark bewezen dat ze er niet enkel voor de sfeer staan, keerden we in ieder geval tevreden kotwaarts over een eerste Feeëriëndag.

Dinsdag stond Amatorski op het programma en de verwachtingen rond hun waren op zijn zachts gezegd hooggespannen: een opgemerkte passage op Humo’s rock rally, grijsgedraaid op een massa radiostations en volop aangeprezen in alle media werd elke vierkante meter ingepalmd. Met hun EP ‘Same Stars we Shared’ van enkele maanden geleden konden ze dus al overtuigen, op het podium van de kiosk deden ze dat nog veel meer. Hun normale bezetting van 4 personen werd voor de gelegenheid versterkt met 3 blazers, die meer volume en afwisseling toevoegden, al was het evenwicht soms wat zoek. We hoorden ook een heleboel nieuwe nummers, waarvan de meeste gelukkig niet moesten onderdoen voor hun eerdere werk. Inne Eysermans zal wel nooit een superzangeres worden, maar niemand die daar om maalt. Amatorski heeft een héél mooie toekomst in het vooruitzicht. De tweede groep van de avond, DAAU lieten we aan ons voorbijgaan bij gebrek aan companie die de dag erna géén examen had.

Tussen alle sfeermakers in het Warandepark stond er ook nog iets heel anders geprogrammeerd: in Cinematek kwam de Belgische indie-rockgroep The Sedan Vault hun kortfilm ‘Vanguard’ voorstellen, die speciaal werd gemaakt als beeldcomponent bij hun tweede, gelijknamige album. Kortfilm is eigenlijk niet het juiste woord, want hoe noem je een geanimeerde slideshow die een kortverhaal verteld? Drums, synthesizers en computers creëerden agressieve wereld van soundscaping, die bij momenten zeer scherp uit de hoek kwam en bovendien ondersteund werd door een bescheiden lichtshow. Best raar om dat te zien in een bioscoopzaal. Een topper zou ik dit niet noemen, maar geslaagd was het alleszins.

De optredens van woensdag, donderdag en vrijdag heb ik niet meer meegemaakt. Hopelijk is mijn 2e zit volgend jaar wat minder/niet gevuld, want dan doe ik ze gewoon allemaal. Niet onbelangrijk: alle optredens zijn volledig gratis.

Fanfarlo/Efterklang

I know, weinig lectuur dezer dagen, maar des te meer muziek. Na de honderden positieve recensies (overdreven temperaturen zorgen voor overdreven blogs) over Balthazar op Werchter ga ik ze nu toch ook eens checken, maar tot dan hou ik het op de Londense Beirut-kloon Fanfarlo:

Of het Deense Efterklang (het moeten niet altijd Britten of Belgen zijn):

Isbells – Reunite

Wat is dit toch een prachtig lied…

En damn, ik wil gitaar leren spelen.

Verkiezingspraat

Verkiezingspraat

Was de verkiezingsdag enkele maanden geleden geweest, dan zou mijn stem waarschijnlijk naar ene BDW zijn gegaan: vlot, to the point, geloofwaardig en een goeie sneuf humor. Enige tijd later heeft diezelfde persoon er persoonlijk voor gezorgd dat hij mijn stem zeker en vast niet zal krijgen.

Even wat nieuwsfeiten herhalen: een week of twee geleden haalde Joëlle Milquet het voorpaginanieuws met haar idee over een verbinding tussen Brussel en Wallonië. Een uitspraak ingegeven door stemmenpikkerij ten nadele van Olivier Maingain. Dat haar uitspraak een ongelofelijk geschenk was voor NVA vond ze ogenschijnlijk geen probleem, ‘eigen stemmers eerst’ moet ze hebben gedacht. En zo geschiedde dat BDW er door een goede oneliner tegen te gooien (‘straks wil ze nog een verbinding naar de zee’) weer wat mensen over de streep trok.

Eerder deze week dan lanceerde De Wever ook een voorstel dat niet moest onderdoen qua utopie-gehalte: de afschaffing van het Brussels gewest. Hoe dat moest worden gedaan werd wijselijk achterwege gelaten. Want uitleggen hoe hij ruim 1 miljoen mensen, waarvan de meerderheid geen of slecht Nederlands spreekt, ging dwingen om Vlaming te worden, zou wel eens moeilijk kunnen worden. Te moeilijk. Net zoals het blijkbaar te moeilijk is deftig uit te leggen hoe ze de sociale zekerheid gaan splitsen (wat Frank VDB pijnlijk duidelijk maakte in het filmpje dat ondertussen Nederlandstalig Facebook en Twitter heeft afgereisd) of wat ze gaan doen als ze er echt in slagen van België een confederale staat te maken: daar stoppen of nog een stap verdergaan en de hele boel splitsen? In geval van de laatste komt ‘het probleem Brussel’ weer boven en belanden we weer bij het begin van deze paragraaf. Brussel is een vicieus probleem, voor N-VA althans.

Moet u hierom niet op de Vlaams nationalisten stemmen? Geen idee, maar denk er nog is over na, of u nu voor N-VA was of niet. Wie weet maakt uw stem echt wel een verschil, zoals ze ons graag doen geloven. En naar wie mijn stem nu gaat? Ik stem op de goeie. Mijn peter stemt daar ook al jaren op.

Het beste uitzicht van Bxl

Top 5 beste “ik-kijk-uit-mijn-raam-en-ik-zie”-momenten 2009/10:

5. Politie die verbazingwekkend snel inbreekt in een auto die ze willen laten wegslepen.

(met rechtsachter de parkeeringang van het bedrijfje uit nummer 3)

4. Oude man in vele te dure voiture die zich achter de enige geparkeerde auto in de straat (in een gat van 5m) probeert te zetten en daar ruim 10 min voor uittrekt. Misschien vond hij het zijn plicht om zich tegen de bumper van zijn achterligger te plakken, maar spijtig genoeg voor hem dacht de volgende parkeerder daar ook zo over. Zijn aankomst van fantastisch, zijn vertrek mogelijk nog beter (probeert u maar is weg te raken met voor en achter 5 cm ruimte), maar spijtig genoeg heb ik dat niet meer mogen meemaken, anders stond hij waarschijnlijk veel hoger in deze lijst.

3. Vrachtwagenchauffeur die zich zo dicht mogelijk bij het bedrijfje hier in de straat wilde parkeren en daardoor bijna de spiegels van 2 geparkeerde auto’s afreed. Uiteindelijk zette hij zich zo slecht dat hij met zijn paletten (volgestapeld met losse dozen) nog op en af de borduur, over kasseien en via de schuine inrit van de parkeergarage moest. Parkeren kon hij niet, maar zijn vangreflexen waren wel dik in orde.

2. Crapuulgastje dat is gepakt door de interventiepolitie en tegen de muur wordt gedukt door degene die hij blijkbaar nogal boos had gemaakt. Terwijl de politie wat gegevens noteert, krijgt de jongen een paar rake klappen, onder toeziend oog van les flics. Speciale vorm van nultolerantie?

En de onbetwiste nummer 1: vijf marrokaantjes die aan een fleske Jupiler waren geraakt, maar het met alle moeite van de wereld niet openkregen. Kinderen kunnen echt hilarisch dom zijn. (spijtig genoeg ook hier geen foto)

Amatorski – Same stars we shared

Hun EP met 4 nummers (waarvan er eentje op de 2de stek in De Afrekening kampeert) is al een tijdje uit, but who cares, het blijft een geweldig nummer.

Geef toe, hiermee wilt u toch elke dag van het jaar wakker worden?

Wired

The Wire
Imdb-score: 10/10

Normaalgezien geef ik nooit 10. Noch voor films, noch voor series, maar voor de beste reeks aller tijden wou ik wel even een uitzondering maken. Recent heb ik de 2de helft van het 5de en laatste sezoen uitgekeken en het moet gezegd: die laatste 5 afleveringen zijn mogelijk het beste wat ooit op tv werd getoond. Niet dat de 4,5 sezoenen die ervoor kwamen veel moesten onderdoen, maar het was de kers op een overheerlijke taart.

“The Wire” is allesbehalve een doorsnee reeks, alhoewel ze voor velen waarschijnlijk wel zo zal ogen. Terwijl het gros van de reeksen mikt op spanning en sentiment met komische scenario’s of dramatische scores (soundtrack) gaat The Wire een heel stuk verder door alle gedoe achterwege te laten en te geven wat de kijker echt wil: een dijk van een scenario en acteerprestaties waartegen sommige oscarwinnaars bleekjes zouden afsteken. “The Wire” gaat 100% voor realisme; in de hele serie is er werkelijk niets dat uit de toon valt en waar je bij denkt “kan dit wel?”. Dit realisme is voornamelijk te danken aan de geniale schrijver David Simon. De man was voor zijn carrière als scenarist journalist bij ‘The Baltimore Sun’, waar hij jarenlang moord en drugs van dichtbij volgde. Zijn boek “A Year on the Killing Streets” is tot stand gekomen door een jaar lang op pad te gaan met rechercheurs en diende later als basis voor de serie.

Wat ik het meest verbluffend vind aan de reeks is dat ze, hoewel er nooit aan goedkoop sentiment wordt gedaan, geen enkele scène, zelfs geen enkel dialoog bevat die saai of overbodig is. Een van de redenen daarachter is dat ze zichzelf niet overschatten qua aantal afleveringen: gemiddeld 12 per sezoen, wat toch wel een groot verschil is met bv. “Battlestar Galactica” (die qua kwaliteit maar net moet onderdoen voor ‘The Wire’, al is het wel een compleet ander genre) die er 4 keer 20 heeft, maar waar er toch regelmatig vullers inzitten: afleveringen die eigenlijk overbodig zijn.

Na 3 alineas ben ik eindelijk aan de inhoud toegekomen: drugs, moord, de havenvakbond, onderwijs, politiek en journalistiek. Geen slappe onderwerpen dus. Uiteraard gebeurt dit niet allemaal tegelijk. Moord en drugs zijn de rode draad doorheen de serie (het een kan uiteraard niet zonder het ander) en worden vanaf sezoen 2 aangevuld met telkens een extra thema. In sezoen 2 is dat corruptie bij havenvakbonden, waarbij ook een aantal Griekse personages worden geïntroduceerd: een subtiele hint naar het ‘Griekse drama’-gehalte van de serie. In sezoen 3 settled politiek, met zijn spelletjes en getouwtrek zich naast die ‘vuile’ thema’s. Al ga je na een tijdje wel twijfelen welke wereld het meest misdadige is: die van de politiek of die van de drugs. Ook na sezoen 3 blijft de politieke scène in beeld, maar wordt er een heel andere wending aan gegeven door de hele verkiezingsstrijd in beeld te brengen. Onderwijs komt aan bod in sezoen 4 en al voor het laatste sezoen blijft dus journalistiek over, al is het allerminst behandeld als “leftover”. Zoals eerder gezegd was Simon eerst journalist en dus kende hij de wereld door en door, wat een enorm boeiend portret oplevert achter de schermen van een zogenaamde kwaliteitskrant.

Terwijl andere series vol zitten met sentimentele scores, bevat ‘The Wire’ zo goed als geen ‘toegevoegde’ muziek. Maw: violen die op het einde van elke aflevering beginnen te snerpen om die belerende voice-over nog meer in de verf te zetten zit er hier dus (gelukkig) niet in. De manier waarop muziek wordt gebruikt past in het ‘observerende’ karakter van de serie. Als kijker krijg je een hele wereld voorgeschoteld waar je beetje bij beetje wordt ingetrokken en die je zelfs na het einde van de serie niet loslaat. Geen enkel personage zal je onberoerd laten: de slechte hebben ook hun goede (nouja: betere) kant en sommige goeien kom je liever niet tegen in donkere steegjes. Bovendien zit er verrassend veel humor in de serie: dialogen worden grappig omdat de hele scène errond zo goed klopt. Als u trouwens dacht dat de relatie tussen House en Wilson in House M.D. uitstekende tv oplevert, dan gaat u smullen van de chemie tussen McNulty en Bunk. Of Avon Barksdale en Stringer. En Herc en Carver ook wel. Ik kon nog wel even zo doorgaan, maar u snapt het wel: The Wire is de beste serie ooit. Punt uit.

Doe uzelf een plezier en schaf uzelf die serie aan. En doe als het even kan uw lief dat verslaafd is aan One Tree Hill meekijken, dan leert ze is wat écht goede tv is.
Als uitsmijter een van de geniaalste dialogen uit de reeks, tussen McNulty en Bunk:

En nog een korte tussen Bunk en Lester Freamon:

Videoën

Videoën

De blok is een productieve periode. Mijn kot raakt eindelijk nog is opgeruimd en gestofzuigd, mijn loopschoenen mogen weer even uit de kast en ik vlooide uit hoe twitter werkt (waar ik ondertussen al bijna evenveel volgers heb als lezers hier – zo’n 4 tal dus, waaronder een of andere Ijslandse vulkaan)
En af en toe word ik zelfs echt productief en verrijk ik onze taal met een nieuw woord:

Vi-de-o-ën: videode, h gevideöed 1. het leren/herhalen van de cursus videotechnieken: Ik ga ~ 2. in de uitdrukking: hij heeft gevideöed en is waarschijnlijk gebuisd door het belachelijke puntensysteem van de prof

Misschien haal ik de nieuwe editie van VanDale nog.

Stilte, hier wordt geblokt!

Dingen die ik niet wil horen in de blok:

mijn lekkende kraan
slechte beats van mijn rechterbuur
gitaarsolo’s van mijn bovenbuur
het geblaat van trienen die de werking van een bibliothéééééééék niet begrijpen.
het geluid van mijn wekker die niet afgaat omdat iemand er weeral is in geslaagd de plongs te doen springen (‘s nachts uiteraard)
dos cervezas

Me and You

Me and You

In de (voorlopig nog onbestaande) categorie ‘songs waarmee je wil wakker worden’: